Nieuws

Restaurant Bataviahaven beordeeld met een 8,2

Bij voorbaat excuus als we mensen voor het hoofd stoten met deze opmerking, maar Flevoland loopt niet bepaald over van charme. Sterker nog, het gebied rond de A6 oogt behoorlijk troosteloos. Een wereld van windmolens en Vinexwijken, van pretparken en outletstores. Het restaurantaanbod tussen Almere en Lelystad is al net zo weinig florissant, en laatstgenoemde stad spant de kroon. Daar moest eens wat aan gedaan worden, meende Anjo Schimmel.

Ze was jarenlang verantwoordelijk voor één van de hoogst aangeschreven restaurants van Deventer (Olive), en zag potentieel in deze gastronomisch karig bedeelde regio. Zodoende werd ruim 6 maanden geleden restaurant Bataviahaven geopend.
De insteek was direct duidelijk. Een aan het Ijsselmeer gelegen, kwalitatieve maar vriendelijk geprijsde zaak waar zowel locals als forensen hun culinaire hart kunnen ophalen. Het levert inmiddels een gemêleerd publiek van gezinnen, zeilers en zakelijke gasten op, dat in de weekenden nog wordt uitgebreid met grotere gezelschappen voor feesten en partijen. Geen probleem bij een dergelijk multifunctioneel pand van deze afmetingen. En het mag dan geen architectonische schoonheid zijn, het uitzicht en de aankleding compenseren veel. Helder weer geeft vista’s tot aan Volendam, Hoorn en Enkhuizen, en het interieur combineert hout en Mediterrane tinten met slanke belijningen. Laagdrempelige chique, zoals ook in Deventer al het geval was.
Maar er zijn meer overeenkomsten, niet in de minste plaats door de transitie van de witte brigade van Overijssel naar de Flevopolder. De aangename modern-klassiek keuken wordt gecontinueerd, zonder gekheid op het bord. Al bij de amuses blijkt dat de chef z’n smaken snapt, en deze middels pientere accenten weet samen te brengen.
Mousserend genoegen van Piper-Heidsieck (demi-sec), naast met peper, oestervocht en cognacroom verrijkte courgettesoep, en een eetlust opwekkende combinatie van in soja gemarineerde Hollandse garnaaltjes, tomaat en friszure komkommer. Helemaal goed, en alles op z'n plek.
Riesling Trocken van Goldschild pakt door aciditeit en petrol de huisgerookte wilde Schotse zalm ideaal op. Die vormt de kern van het gerecht, en wordt gekenmerkt door zuiverheid en subtiliteit. Juist gegaarde gamba's en een kleine kruidensalade met piccalilly zijn welkome toevoegingen, maar het kletskopje en de sesam hebben weinig tot geen functie. Rechts krokant gebakken, licht animale zwezerik met tomaat en brunoise van haricot verts. Pura cucina, waarbij een vrouwelijke Chablis van Chanson Père et Fils uitermate goed gekozen blijkt.
Klassiek rood in het glas: Pauillac van Chateau Fonbadet, 2000. Bramen en kersen met geintegreerd Frans eiken, donzige tannines, specerijen en aardse mosgronden. Uit een tijd dat het leven en de wijnhandel in de Bordeaux nog onbedorven was. Het met appelstroop gelakte eendje krijgt zoet en bitter van gekaramelliseerde witlof mee, en daar valt (op de wat droge couscous na) weinig op aan te merken. Ook het chocoladetaartje met lopende vulling, naast een 'aarbeiensmoothie', is degelijk en smaakvol, in gezelschap van een robuuste 2006 Maury van Mas Amiel.
Bataviahaven slaagt derhalve in haar filosofie, en is het type zaak waar velen tegenwoordig naar op zoek zijn. Een non-intimiderende pleisterplaats, met gerechten waar herkenbare ingrediënten in de regel goed op elkaar afgestemd zijn. Anjo Schimmel toont eens te meer haar reputatie als ervaren gastvrouw en wijnadept, en dat levert naast een ontspannen dinerervaring plezierige arrangementen op. Het wijdse uitzicht rondom geeft een vakantiegevoel, en dat is de kers op de taart. Bataviahaven voldoet zodoende op alle fronten, en heeft in de breedte voldoende potentieel om verder door te groeien. Er staat na een half jaar al een stevige basis, en met een 8,2 als beoordeling ondersteunen we het statement dat Lelystad zich in haar handjes mag wrijven met deze aanwinst.

Maurice van Bussel